مزمت حسادت در احادیث

مزمت حسادت در احادیث

امام علی(ع):

لِلّهِ دَرُّ الحَسَدِ ما اَعدَلَهُ! بَداَ بِصاحِبِهِ فَقَتلَهُ؛

آفرین بر حسادت! چه عدالت پیشه است! پیش از همه صاحب خود را می کشد.

شرح نهج البلاغه ۱/۳۱۶

------------------------------------------------------------------------------

امام صادق(ع):

قالَ لُقمانُ لِابنِهِ: وَلِلحاسِدِ ثَلاثُ عَلاماتٍ: یَغتابُ إِذا غابَ وَ یَتَمَلَّقُ إِذا شَهِدَ وَ یَشمَتُ بِالمُصیبَةِ:

لقمان به فرزندش گفت: حسود را سه نشانه است: پشت سر غیبت می کند، روبه رو تملق می گوید و از گرفتاری دیگران شاد می شود.

خصال ص ۱۲۱

---

امام علی(ع):

اَلحَسَدُ عَیبٌ فاضِحٌ وَ شُحٌّ فادِحٌ لایَشفی صاحِبَهُ إِلّا بُلوغُ آمالِهِ فیمَن یَحسِدُهُ؛

حسادت عیبی رسوا و بخلی سهمگین است و حسود تا به آرزوی خود درباره ی محسودش نرسد آرام نمی گیرد.

غررالحکم ۲/۱۶۴/۲۲۰۵

---

امام علی(ع):

اَلحَسودُ سَریعُ الوَثبَةِ، بَطیءُ العَطفَةِ؛

حسود زود خشمگین می شود و دیر کینه از دلش می رود.

بحارالأنوار ۷۳/۲۵۶/۲۹

---

امام علی(ع):

اَلحَسَدُ لایَجلِبُ إُلّا مَضَرَّةً وَ غَیظاً یوهِنُ قَلبَکَ وَ یَمرِضُ جِسمَکَ؛

حسادت نتیجه ای جز زیان و ناراحتی که دلت راسست و تنت را بیمار می گرداند، به بار نمی آورد.

بحارالأنوار ۷۳/۲۵۶/۲۹

---

امام علی(ع):

یَقولُ إِبلیسُ لِجُنودِهِ: ألقوا بَینَهُمُ الحَسَدَ وَ البَغیَ، فَإِنَّهُما یَعدِ لانِ عِندَ اللهِ الشِّرکَ؛

شیطان به سپاهیانش می گوید: میان مردم حسد و تجاوزگری بیاندازید چون این دو، نزد خدا برابر با شرک است.

کافی ۲/۳۲۷/۲

---

امام صادق(ع):

اَلنَّصیحَةُ مِنَ الحاسِدِ مُحالٌ؛

نصیحت و خیرخواهی از حسود محال است.

خصال ص ۲۶۹

---

رسول اکرم(ص):

اِستَعینوا عَلی قَضاءِ حَوائِجِکُم بِالکِتمانِ، فإِنَّ کُلَّ ذی نِعمَةٍ مَحسودٌ؛

در برآوردن نیاز های خود از پنهان کاری کمک بگیرید، زیرا هر صاحب نعمتی مورد حسد واقع می شود.

شرح نهج البلاغه ۱/۳۱۶

---

رسول اکرم(ص):

إِیّاکُم وَ الحَسَدُ، فَإِنَّهُ یَأکُلُ الحَسَناتِ کَما تَأکُلُ النّارُ الحَطَبَ؛

از حسادت بپرهیزید، زیرا حسد نیکی ها را می خورد چنان که آتش هیزم را می خورد.

جامع الأخیار ص ۴۵۱

---

امام صادق(ع):

سِتَّةٌ لاتکونُ فِی المُؤمِنِ اَلعُسرُ وَالنَّکَهُ وَالحَسَدُ وَاللَّجاجَةُ وَالکَذِبُ وَالبَغیُ؛

شش(صفت) در مؤمن نیست: سخت گیری، بی خیری، حسادت، لجاجت، دروغگویی و تجاوز.

تحف العقول ص ۳۷۷

منبع:پایگاه اطلاع رسانی حدیث