نشانه های پرهیزگاری

نشانه های پرهیزگاری

سرانجام نيک: <<و العاقبه للمتقين>>(اعراف128/)، <<و العاقبه للتقوي>>(طه132/) ، <<و الآخره عند ربک للمتقين>>(زخرف35/). در برخي از آيات قرآن، اين فرجام نيک به صورت نجات از جهنم معرفي شده است: <<خداوند پرهيزکاران را با رستگاري و کاميابيشان رهايي مي بخشد، (به گونه اي که) نه بدي به آنها مي رسد و نه اندوهگين مي شوند>>(زمر61/). در برخي ديگر از آيات، آن عاقبت نيک به عنوان رسيدن به بهشت و نعمتهاي بي زوال آن تبيين شده است: <<پرهيزکاران بازگشت و سرانجامي نيکو دارند. بهشت هاي جاودان که درهايش به روي آنان گشوده است (براي آنان مهياست)>>
5- محبت الهي: <<ان الله يحب المتقين>>(توبه4/). تقواي کامل در تبعيت کامل از رسول اکرم (ص) است و تبعيت از آن حضرت موجب محبوب شدن انسان نزد خداوند متعال مي شود و لذا فرمود: <<اگر دوست داريد محبوب خدا شويد از من که حبيب خدا هستم تبعيت کنيد، خدا شما را دوست خواهد داشت>>

<<ان الله يحب المتقين>>(توبه4/). تقواي کامل در تبعيت کامل از رسول اکرم (ص) است و تبعيت از آن حضرت موجب محبوب شدن انسان نزد خداوند متعال مي شود و لذا فرمود: <<اگر دوست داريد محبوب خدا شويد از من که حبيب خدا هستم تبعيت کنيد، خدا شما را دوست خواهد داشت>>

در ميان آموزه هاي دني، کمتر موضوعي را مي توان يافت که همانند تقوا مورد تاکيد آيات و روايات قرار گرفته باشد. قرآن کريم و روايات ائمه هدي(ع)، آثار و برکات تقوا را در چند محور مطرح کرده که به برخي از آنها اشاره مي شود.
1- کرامت انسان نزد خدا: <<ان اکرمکم عندالله اتقاکم؛ گرامي ترين شما نزد خدا با تقواترين شماست>>(حجرات13/). از امير المومنين
علي (ع) نيز روايت شده: <<هيچ کرامتي همانند تقوا نيست.>>
2- استوارترين بنيان: <<ا فمن اسس بنيانه علي تقوي من الله و رضوان خير ام من اسس بنيانه علي شفا جرف هار فانهار به في نار جهنم؛ آيا کسي که بنيان خود را بر اساس تقوا و رضاي الهي بنا نهاده بهتر است يا کسي که اساس خود را بر پرتگاه بي بنيادي بنا کرده که ناگهان در آتش دوزخ فرو مي ريزد؟>>(توبه109/). در بيان حضرت علي (ع) آمده است: <<بنيان تقوا چنان استوار و مستحکم است که چيزي آن را نابود نمي کند و زراعتي که بذر آن بر سرزمين تقوا پاشيده شود و از آن آب خورد، هرگز تشنه نمي ماند.>>
3- گشايش امور و وسعت روزي: <<من يتق الله يجعل له من امره يسرا؛ هر کس که تقواي الهي را پيشه خود سازد، خداوند کار را براي او آسان مي گرداند>>(طلاق4/) و <<و من يتق الله يجعل له مخرجا و يرزقه من حيث لا يحتسب؛ کسي که تقواي الهي را پيشه خود سازد، خداوند راه خارج شدن از مشکلات را براي او قرار مي دهد و از جايي که گمان ندارد به او روزي مي دهد>>(طلاق2/و3). پيامبر اکرم (ص) هنگام تلاوت اين آيه کريمه مي فرمود: <<تقوا و پرهيزکاري موجب مي شود خداوند براي انسان پرهيزکار راه خلاص از شبهه هاي دنيا و نجات از دشواري هاي مرگ و سختي هاي قيامت قرار دهد.>> حضرت علي (ع) نيز در شرح اين آيه شريفه، تقوا را مايه گشايش و نجات از فتنه ها و نورانيتي در تاريکي ها معرفي کرده است و در بدرقه قهرمان ديار ربذه فرمود: <<اي ابوذر، آگر آسمانها و زمين نسبت به کسي به هم بسته شوند ولي او تقوا پيشه کند، خداوند براي وي گشايشي ايجاد مي کند.>>
4- سرانجام نيک: <<و العاقبه للمتقين>>(اعراف128/)، <<و العاقبه للتقوي>>(طه132/) ، <<و الآخره عند ربک للمتقين>>(زخرف35/). در برخي از آيات قرآن، اين فرجام نيک به صورت نجات از جهنم معرفي شده است: <<خداوند پرهيزکاران را با رستگاري و کاميابيشان رهايي مي بخشد، (به گونه اي که) نه بدي به آنها مي رسد و نه اندوهگين مي شوند>>(زمر61/). در برخي ديگر از آيات، آن عاقبت نيک به عنوان رسيدن به بهشت و نعمتهاي بي زوال آن تبيين شده است: <<پرهيزکاران بازگشت و سرانجامي نيکو دارند. بهشت هاي جاودان که درهايش به روي آنان گشوده است (براي آنان مهياست)>>
5- محبت الهي: <<ان الله يحب المتقين>>(توبه4/). تقواي کامل در تبعيت کامل از رسول اکرم (ص) است و تبعيت از آن حضرت موجب محبوب شدن انسان نزد خداوند متعال مي شود و لذا فرمود: <<اگر دوست داريد محبوب خدا شويد از من که حبيب خدا هستم تبعيت کنيد، خدا شما را دوست خواهد داشت>>
(آل عمران31/).
6- پشتوانه قبولي اعمال: <<انما يتقبل الله من المتقين؛ خداوند (عمل صالح را) فقط از
پروا پيشگان مي پذيرد>>(مائده27/). مطابق اين آيه شريفه، تقوا مايه قبولي اعمال است و بدون آن هيچ عملي مورد قبول واقع نمي شود، چنانکه حصر <<انما>> مفيد همين معناست. سرش آن است که عملي مورد قبول واقع مي شود که رنگ خدايي به خود بگيرد و خصوصيت وجه اللهي پيدا کند: <<کل من عليها فان و يبقي وجه ربک ذو الجلال و الاکرام>>(الرحمن26/ و27). اميرالمومنين (ع) فرمودند: <<هيچ عملي آن گاه که از پشتوانه تقوا برخوردار باشد، کم نخواهد بود؛ زيرا مورد قبول خداي بزرگ قرار مي گيرد. چگونه مي توان مقبول خداي بزرگ را کم دانست؟.>>
روزنامه رسالت