گنج یابی و درختان دفینه دار

گنج یابی و درختان دفینه دار
در گذشته درختانی که عمر طولانی داشتند برای نشانه استفاده میشدند و در بیشتر جاهایی که اموال گذاشته می شد درختی هم کاشته می شد که بعدها پیدا کردن جا راحت باشد.
درختانی که بیشتر برای اینکار استفاده می شد به ترتیب زیر میباشد.
بوته گز که در حدود شش هزار سال عمر میکند.
درخت سرو که در حال حاضر چهار هزار ساله آن وجود دارد.
درخت داغداغان که در حال حاضر چهار هزار و پانصد ساله آن هست.
درخت آزاد که دو هزار سال عمر میکند و در جنگلهای شمالی ایران به وفور یافت میشود.
درخت چنار که حدود هفتصد سال عمر میکند و پس از آن هر سال یک بار خود کشی میکند و خود را میسوزاند تا از بین برود که این خود سوزی هم چندین سال طول میکشد. مانند درخت چنار امامزاده صالح که حدود نهصد سال قدمت دارد.
درخت نارون حدود پانصد سال عمر میکند.
درخت سنجد نیز حدود پانصد سال عمر میکند.
درختهایی با عمر طولانی اکثرا نشانه بار است و بار هر کدام از آنها با دیگری متفاوت است به فرض اموالی که در نزدکی بوته گز یافت میشود با اموالی که در کنار سرو یافت میشود همیشه متفاوت بوده است.