آموزش کاوشگران گنج و دفینه

اولین چیزی که در پروسه استخراج دفینه و حفاری با آن برخورد میکنیم، دستگاههای گنجیاب است که در ایران با عنوان فلزیاب فروخته میشود . یکی، دو شرکت در ایران این دستگاهها را مونتاژ میکنند که براساس شعاع، عمق و قدرت تفکیک آنها، قیمتشان هم متفاوت است. البته کارگاههای زیرزمینی فراوانی هم وجود دارد که مدارها را کپی میکنند و پس از سوار کردن IC آنها را به حفارها میفروشند. این دستگاهها دربیشتر موارد خطا دارند؛ مثلا نیکل را از طلا تشخیص نمیدهند یا بعد از اینکه فرکانسها به دلیل برخورد با فضای خالی تنورهای قدیمی زیرزمین، کوزه یا قبر برنگشت، این اشتباه را پیش میآورند که دفینهای با فلان اندازه وجود دارد. که البته نقش یک اپراتور با تجربه خیلی مهم و کلیدی می باشد.

دارندگان دستگاههای گنجیاب معمولا با چند روش کار میکنند که یکی از این روشها اجاره ساعتی است، اجاره بسته به نوع دستگاه هر ۱۲ساعت از ۵۰ هزار تومان تا ۳۰۰ هزار تومان نوسان دارد. لازم به توضیح است کسانی که ناچارند از دستگاه استفاده کنند، در واقع افرادی هستند که نسخه گنج ندارند به عبارت دیگر دو روش برای یافتن دفینه در میان حفاران معمول است:

۱- استفاده از دستگاه گنجیاب با توجه به نشانهها
۲ - استفاده از نسخههای خطی توسط خط خوان یا نسخهخوانها

روش دیگری که ...

خیلی مهم

اولین چیزی که در پروسه استخراج دفینه و حفاری با آن برخورد میکنیم، دستگاههای گنجیاب است که در ایران با عنوان فلزیاب فروخته میشود . یکی، دو شرکت در ایران این دستگاهها را مونتاژ میکنند که براساس شعاع، عمق و قدرت تفکیک آنها، قیمتشان هم متفاوت است. البته کارگاههای زیرزمینی فراوانی هم وجود دارد که مدارها را کپی میکنند و پس از سوار کردن IC آنها را به حفارها میفروشند. این دستگاهها دربیشتر موارد خطا دارند؛ مثلا نیکل را از طلا تشخیص نمیدهند یا بعد از اینکه فرکانسها به دلیل برخورد با فضای خالی تنورهای قدیمی زیرزمین، کوزه یا قبر برنگشت، این اشتباه را پیش میآورند که دفینهای با فلان اندازه وجود دارد. که البته نقش یک اپراتور با تجربه خیلی مهم و کلیدی می باشد.

دارندگان دستگاههای گنجیاب معمولا با چند روش کار میکنند که یکی از این روشها اجاره ساعتی است، اجاره بسته به نوع دستگاه هر ۱۲ساعت از ۵۰ هزار تومان تا ۳۰۰ هزار تومان نوسان دارد. لازم به توضیح است کسانی که ناچارند از دستگاه استفاده کنند، در واقع افرادی هستند که نسخه گنج ندارند به عبارت دیگر دو روش برای یافتن دفینه در میان حفاران معمول است:

۱- استفاده از دستگاه گنجیاب با توجه به نشانهها
۲ - استفاده از نسخههای خطی توسط خط خوان یا نسخهخوانها

روش دیگری که صاحبان دستگاههای گنجیاب با آن عمل می کنند، اخذ پول براساس تعداد مکانهای کاوش است و در نهایت اینکه دارنده دستگاه با حفاران به شکل شراکتی از یک چهارم تا یک دوم کل دفینه قرار میگذارند.
باید گفت:نشانهها متفاوت هستند، اما مهمترین مسئله این است که باید منطقه پیشنهاد شده، یک هفته پیش از حفاری کاوش شود. معمولا گروه یا چند نفر از آنها با یکی از افراد بومی منطقه طرح دوستی میریزد، تا هم مردم محل احساس کنند رفتو آمدها به دلیل ارتباط فامیلی یا دوستی است و هم این امکان به وجود آید که طی فرصت به دست آمده همه نشانهها بررسی شود. در این ارتباط برخی واسطهها که از همه درصد میگیرند نقش تعیینکنندهای دارند، اما در مورد نشانهها میتوانم بگویم که یک مسئله فنی است و با تجربه فراوان به دست میآید، اما آنچه که معمولا مورد توجه کارشناسان قرار میگیرد، وجود درختهای خیلی قدیمی با قطر زیاد است، همچنین سرچشمهها، درختهای تک و نایاب مثل سپیدارها، تپههایی که شکل و رنگ و موقعیتشان با تپههای طبیعی فرق میکند.
سنگهای قدیمی منقش مثل سنگ قبرها، سنگهای ورودی غارها یا سنگهایی که برای پی ساختمانهای قدیمی کاربرد داشته. وجود زغال یا خاکستر، استخوانهای زیرخاک و همچنین خاکرس که نشان میدهد آنجا ساخت اشیای سفالی رواج داشته است.
از آنجایی که حفر یک تپه برای یک گروه حفار که قرار است شبانه و مخفیانه کار کنند، امکان دارد هفتهها به طول بینجامد، به جای کندن کل تپه، بخشی از آن با توجه به علائم جانبی حفر میشود.

معمولا جهت غروب یا طلوع خورشید حفر میشود، اگر سنگ بزرگی بالای تپه باشد از بالا به سمت پایین چاه زده میشود که معمولا به هواکشها برخورد میکنند، همچنین وجود یک چشمه یا تک درخت میتواند جهت حفاری را تغییر دهد. باید عرض کنم که۹۹ درصد این شکل از حفاریها هیچ سودی ندارد و حفاران را به سرمنزل مقصود نمیرساند، چون بسیاری از تپهها، پیش از این، محل دیدهبانی یا محل عبادت بوده که حفاریشان نتیجهای در برندارد .

روش دیگری هم میان حفاران و کارشناسان برای دستیابی به گنجینه وجود دارد که مطمئنتر از روش اول به نظر میرسد و آن روش نسخهای است. ما دو جور نسخه داریم؛ شاهی و وزیری. لازم به ذکر است که نسخههای وزیری معتبرتر از نسخههای شاهی هستند، چرا که معمولا وزیران پس از آنکه شاه دستور به مخفی کردن گنجینهها میداد و نسخه آن را با اطلاع وزیر تهیه میکرد، وزیران جای دفینهها را تغییر میدادند و نسخه دیگری به شکل مخفیانه مینوشتند که قاعدتا اعتبار بیشتری دارد. این نسخهها را بر اساس مهر و امضا میتوان تشخیص داد که شاهی هستند یا وزیری، البته ما دو نوع دیگر نسخه داریم که تقلبی هستند؛ یکی نسخههایی که توسط جاعلان نسخه روی پوست بز نوشته شده و برای آنکه کهنه به نظر برسد، دو هفته در آهک خوابانده میشود. ما این نسخهها را با گازوئیل امتحان میکنیم که ببینیم واقعی هستند یا تقلبی، چون نسخههای تقلبی با گازوئیل تازه میشوند.

دوم نسخههایی هستند که توسط مرتاضهای هندی یا نمونههای ایرانی آنها نوشته میشوند، آنها اعتقاد دارند زیرزمین، موکلی در خدمتشان است که جای دفینه را نشانشان میدهد، اما طلسم دفینه به نام خود آنها شکسته نمیشود. نسخهها بین ۳۰۰ تا یک میلیون تومان خرید و فروش میشوند و باید بگویم که باز۹۰ درصد آنها تقلبی هستند، چون نسخههای واقعی، داخل گنجینههای واقعی هستند. در واقع نسخه گنج بعدی را میتوان درون گنجهای واقعی کشف شده پیدا کرد که بازگشایی رموز آنها هم کار هر کسی نیست.
یک دسته از نسخهها هم هستند که به صورت شعر با رمز حروف ابجد و با خطکوفی بینقطه نزد برخی افراد پیدا میشود. نسخههایی که نسلبهنسل منتقل شده و حالا به صورت اسناد با ارزش دست خانوادههاست .
حفاران اعتقاد دارند هر دفینه یک طلسم دارد، اینکه واقعا طلسم در مفهوم علمی چیست بماند، اما اکنون از این اصطلاح، حفاران بهرههای فراوان میبرند. انواع طلسمها را میتوان به طلسم مار، اژدها، ماهی، گربه و سوسمار تقسیم کرد.
طلسمماهی حس جاری شدن سیل را برای حفاران تداعی خواهد کرد یا افتادن در چاه، طلسم گربه به معنای از ما بهتران یا محافظی است که در غیاب صاحب گنج، تا۵ هزار سال از آن حفاظت خواهد کرد و...
برخی از دارندگان دستگاههای گنجیاب پس از حفاریهای طولانی توسط افراد بومی و اطمینان از اینکه دفینه دیگر در یک متری قرار دارد با اعلام اینکه گنج دارای طلسم سوسمار بوده و این طلسم چهارشنبه خواهد شکست، حفاران را از کار منع کرده تا شبی دیگر در فرصتی مناسب به ربودن و انتقال آن مبادرت ورزند و انواع و اقسام کلاهبرداریها که گاه منجر به تهدید با سلاح گرم یا کشتهشدن افراد نیز خواهد انجامید.
و حرف آخر اینکه در برخی کشورها دولت روی دفینههایی که به شکل اتفاقی یا برنامهریزی شده توسط افراد استخراج میشود و همچنین عتیقههای خانوادگی که باز اسناد ملی و سرمایه ملی تلقی میشوند، قیمتگذاری کرده و بنا به ارزش آن شیء، مبلغی را به افراد پرداخت میکند، حتی گاه تا دو برابر قیمت یک شیء که این سیاست میتواند بخوبی جلوی خروج و قاچاق سرمایههای تاریخی و فرهنگی کشور را بگیرد که البته این امر فعلا شامل حال ما نمی شود!!؟