مناجات امام رضا (ع)

بارالها!
در پيشگاه تو ايستاده ام،
و دستهايم را به سوى تو بلند كرده ام،
آگاهم كه در بندگى ات كوتاهى نموده ودر فرمانبرى ات سستى كرده ام،
اگر راه حيا را مى پيمودم از خواستن و دعا كردن مىترسيدم...
ولى ... پروردگارم!
آن گاه كه شنيدم گناهكاران را به درگاهت فرا مىخوانى ،
و آنان را به بخشش نيكو و ثواب وعده مى دهى ،
... براى پيروى ندايتآمدم،
و به مهربانى هاى مهربانترين مهربانان پناه آوردم.
و به وسيله پيامبرتكه او را بر اهل طاعتت برترى داده، و اجابت و شفاعت را به او بخشيدى ،
و بهوسيله برترين زن،
و به فرزندانش، كه پيشوايان و جانشينان اويند،
و به تمامىفرشتگانى كه به وسيله اينان به تو روى مى كنند، و در شفاعت نزد تو، آنان را كهخاصان درگاه تواند، وسيله قرار مى دهند، به تو روى مى آورم.
... پس بر ايشاندرود فرست،
و مرا از دلهره ملاقاتت درامان دار،
و مرا از خاصّان و دوستانتقرار ده،
پيشاپيش، خواسته و سخنم را آنچه سبب ملاقات و ديدن تو مى شود قراردادم
اگر با اين همه، خواسته ام را رد كنى ، اميدهايم به تو به يأس مبدّل مىگردد،
همچون مالكى كه از بنده خود گناهانى ديده و او را از درگاهش رانده،
وآقايى كه از بنده اش عيوبى ديده و از جوابش سر باز مى زند.
واى بر من اگر رحمتگسترده ات مرا فرانگيرد،
اگر مرا از درگاهت برانى ، پس به درگاه چه كسى روى كنم؟
اما... اگر براى دعايم درهاى قبول را گشوده، و مرا از رساندن به آرزوهايمشادمان گردانى ، چونان مالكى هستى كه لطف و بخششى را آغاز كرده، و دوست دارد آن رابه انجام رساند؛ و مولايى را مانى كه لغزش بنده اش را ناديده انگاشته و به او رحمكرده است.
در اين حالت نمى دانم كدام نعمتت را شكرگزارم؟
... آيا آن هنگام كهبه فضل و بخششت از من خشنود شده، و گذشته هايم را بر من مى بخشايى ؟
... يا آنگاه كه با آغاز كردن كرم و احسان بر عفو و بخششت مى افزايى ؟